Ένα παιχνίδι είναι μόνο.. σιγά…

Ο φίλος και συνχομπίστας Γιώργος Παραθυράς ξεδιπλώνει τις σκέψεις, ένα κείμενο που θα συζητηθεί..

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία!

Αυτές τις μέρες φαγοποτιού αλλά και περισυλλογής κατά τη χώνεψη, θυμήθηκα εκείνη τη μοιραία μέρα πριν έξι χρόνια που κάποιοι φίλοι με καλέσανε να παίξουμε “.. soft air.., ή κάτι σαν το paintball..”, δεν είχα καταλάβει και πολύ καλά, ούτε είχα ενημερωθεί στο διαδίκτυο από πριν τρομάρα μου, επειδή όμως εμπιστευόμουν τα παιδιά που εκείνη την εποχή κάναμε μαζί προπόνηση σε άλλα αθλήματα και τέχνες, έριξα κάτι πρόχειρο απάνω μου και πήγα..
Τώρα, πώς γίνεται όταν η κακή σου τύχη στην έχει στημμένη για τα καλά και σου δίνει μία καραμπίνα ελατηρίου μονής βολής και στο 4 vs 4, στην πρώτη φάση να πετυχαίνεις με την πρώτη μπίλια που ρίχνεις στη ζωή σου αυτόν που σ έδωσε τα αεροβόλο για να παίξεις λίγο πριν προλάβει να σε ρίξει με το m4 από τα δέκα μέτρα, όχι, αυτό δε λέγεται ικανότητα ούτε τύχη, λέγεται η κακή μου τύχη η άραχνη που έμπλεξα με την αεροσφαίριση, έμπλεξα κι άλλους σ αυτό, μάλωσα με τους μισούς αεροσφαιριστές βορείου και κεντρικής Ελλάδος, η γυναίκα μου μ έβαλε και υπέγραψα μνημόνιο παρακράτησης μισθού όταν μπαίνει και πιστωτικών, στάχτη και μπούρμπερη τα Σαββατοκύριακα αποδράσεις για χαλαρό φαγοπότι μετά ύπνου και δημοσίων θεαμάτων, η αεροσφαίριση μπήκε στη ζωή μου ως έθος κι έγινε τελικά τρόπος.

Να μαστε λοιπόν όλοι εδώ, οι ατυχήσαντες και ατυχήσασες αυτού του εθισμού, το 2019 να εξασκούμε το χομπάθλημά μας σ ένα μωσαικό ομάδων και συλλόγων που «λειτουργεί» όπως ο εγκέφαλος του σχιζοειδούς, στέλνοντας ευχετήριες ηλεκτρονικές κάρτες «εκεί που πρέπει» κι όχι εκεί που δεν πρέπει, γράφοντας βαρύγδουπες μπαρουτοκαπνισμένες συμβουλές και οδηγίες προς τους «κάτω», ενίοτε κάποιοι άπειρα τραγικοί σχολιάζουν με την εμπειρία δέκα Βιετνάμ σε σελίδες με πραγματικούς βετεράνους, οπλουργοί κι ευρεσιτέχνες τρελοί επιστήμονες που υπόσχονται εξωφρενικές επιδόσεις κι έξυπνες λύσεις για αφελείς παίχτες, φωτομοντέλα του αεροπολέμου με την τελευταία τακτική λέξη της μόδας στην ένδυση υπόδηση και με ύφος lone survivor που αποφεύγουν όμως όπως ο διάολος το λιβάνι τις ανηφοριές και τις ραχούλες, «μη ξεκολήσει και η αστερόεσσα ρε φίλε και χαθεί και η καρφιτσωμένη μούφα βατραχοπουλάδα απ τη στολή και ποιός θα την ψάχνει ξανά τον ανήφορο μέσα στις πέτρες?», ραδιούργοι και καπάτσοι δημοσιοσχεσίτες αρχηγοί και πρόεδροι με πολυετή εμπειρία στη σειρά Game of the Thrones που θα κάνουν τις δυνατές συμμαχίες για ν αποκλείσουν άλλες ομάδες και παίχτες «πέντε άτομα πήγαν ρε φίλε, σβήσανε αυτοί..», πανίσχυροι λοκατζήδες, κάθε είδους εφεδρίτες με ισχυρές αλλεργίες όμως στις ψιχάλες, στις βροχές και στις λακούβες, πονηροί μαγαζάτορες σπόνσορες κι «ελεύθεροι επαγγελματίες» σαν τα ψαράκια που ακολουθούν τον καρχαρία για ένα κομματάκι «κρεατόπιτα» αναλόγως της βαρύτητος της νόσου του κάθε ψώνιου, διοργανωτές παιχνιδιών απόφοιτοι της σχολής σκηνοθεσίας της Ν.Υ. με τα επιτελεία τους φυσικά από στυλίστες ενδυματολόγους, μακιγιέρ, μανικιουρίστες και κομμωτές περιποιητές γενειάδων « η μπότα φιλαράκι των ταλιμπάν πρέπει να είναι μόνο από γνήσιο δέρμα καμήλας, να γράφει δηλ από κάτω made with pride in Kadahar, αλλιώς δεν θα παίξεις», και φυσικά, πολύς «θερμόαιμος», άχρωμος και αγενής νέος κόσμος που ψάχνει και ψάχνεται για αυτοεπιβεβαίωση λόγω ανασφαλείας που από την πολλή στρατηγική και ταχύτητα..ξεχνάει να βγει όταν τρώει μπίλιες.

Όλα τα παραπάνω ίσως να οδηγήσουν κάποιον στην υποψία πως δε μπορεί, οι Γιαπωνέζοι μας πουλήσαν σκάρτο πράγμα, δε μπορεί αυτό το παιχνίδι να γεννήθηκε στην Ιαπωνία..
Την απάντηση την ξέρουμε όλοι μας μέσα μας αλλά ακριβώς εκεί είναι η δυσκολία. Δε θέλουμε να ψάξουμε και να ψαχτούμε πιο βαθειά από την επιφάνεια. Είναι ευκολότερο να δεις το παιχνίδι επιπόλαια παρά σοβαρά. Είναι ευκολότερο να φταίνε οι άλλοι απ το να φταις εσύ. Γίνεσαι δεκτός σε μία ομάδα που τη βρήκες έτοιμη κι αντί να φορέσεις το σεβασμό σου για τον κόπο τους, φοράς τη «χαβαλεδιάρική» σου στολή λες και τους ξέρεις όλους από χθες, και τους αμέσως επόμενους μήνες, τον ξερολισμό σου.. «Σιγά, ένα παιχνίδι είναι..». Ναι, ένα παιχνίδι είναι που μπορεί να σου μάθει να σέβεσαι τον κόπο και το δανεικό αεροβόλο που σου δώσανε με την καρδιά τους για να παίξεις πρώτη φορά. Ένα παιχνίδι είναι που εσύ μπέρδεψες στον εγκέφαλό σου με τα επουσιώδη, εμφάνιση, αεροβόλα, στολές, μούρη, και δεν κοίταξες τα ουσιώδη. Τιμιότητα, σεβασμός, φιλία. Αλλά είναι ένα Κυριακάτικο παιχνίδι και τίποτε άλλο. Τη Δευτέρα δηλαδή, δεν θα κάνεις πουστιά με την πρώτη ευκαιρία, αυτά τα κάνεις μόνο τις Κυριακές στο παιχνίδι. Τη Δευτέρα δεν θα πεις λόγια πίσω από την πλάτη του άλλου, αυτά μόνο Κυριακές γίνονται. Τη Δευτέρα δεν θα φανείς αχάριστος σε κάποιον που σε βοήθησε στα πρώτα σου βήματα, αυτά μόνο Κυριακή. Τη Δευτέρα δεν θα είσαι αλαζονικός, εσύ τώρα μπροστά στ ανθρωπάκια, φυσικά, ούτε αγενής θα είσαι τη Δευτέρα. Ποτέ δεν είναι κανείς τεμπέλης τη Δευτέρα. Μόνο τις Κυριακές βαριέται.. Τις Δευτέρες κανείς δεν σου κάνει το φίλο μπροστά για να σε θάψει μετά από πίσω. Μόνο Κυριακές. Επιδειξιομανής και ψεύτης ποτέ τις Δευτέρες. Συμφεροντολόγοι μόνο Κυριακές. Είναι ένα παιχνίδι..

Το πιο γοητευτικό τελικά σ αυτό το παιχνίδι είναι να βλέπεις μέσα του το καθρέφτισμα της πραγματικότητας. Κυριακές και Δευτέρες.

Καλή Χρονιά,
Γιώργος Παραθυράς.



 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *